De kracht van zachtheid: Hoe ik de angst voor inscheuren losliet en mijn eigen kompas volgde

Toen ik zwanger was, ging er van alles door me heen. Naast de enorme verwondering en de liefde voor het kindje in mijn buik, was er ook een diepe, menselijke angst die waarschijnlijk heel veel zwangere vrouwen zullen herkennen: de angst voor inscheuren tijdens de bevalling. Het idee van schade aan mijn lichaam, en vooral de gedachte aan hechtingen naderhand, beangstigde me enorm. Ik wist één ding zeker: ik wilde er alles aan doen om de kans hierop zo klein mogelijk te maken.

Als fytotherapeut—of zeg maar gerust 'kruidendame'—zit het in mijn natuur om naar de kracht van planten te kijken. Ik heb zelf geen diepgaande kennis van de Ayurveda, en dat is ook niet de hoek waarin je mij zult vinden voor consulten. Maar toen ik me destijds verdiepte in natuurlijke manieren om het weefsel soepel te maken, stuitte ik op een traditionele Ayurvedische kruidenolie genaamd Baladir Taila (Baladi Thailam).

Binnen de Ayurveda wordt deze olie al generaties lang gebruikt om weefsels intens te voeden, soepel te houden en het lichaam voor te bereiden op de bevalling. De kruiden in deze olie worden traditioneel gezien als verwarmend en voedend voor het bekkengebied. Je kunt voor deze methode in de basis ook pure sesamolie of ghee gebruiken, maar omdat deze olie specifiek verrijkt is met kruiden, ging mijn voorkeur als kruidendame daar natuurlijk naar uit.

Een inwendig ritueel: Vertrouwen op je eigen plan

In de geboortezorg hoor je vaak over het uitwendig masseren van het perineum. In het begin van mijn zwangerschap wisselde ik dat nog braaf af, maar al heel snel voelde dat voor mij niet compleet. Mijn intuïtie fluisterde me in dat ik inwendig moest werken om het weefsel écht van binnenuit de diepe elasticiteit te geven die het nodig zou hebben.

Mijn gevoel en mijn geloof lagen daar, en je lichaam is immers je kompas. Mijn man stond hier gelukkig ook volledig achter. Ik koos er zelf voor om rond week 32 te beginnen, omdat ik tijdens mijn zoektocht meerdere bronnen tegenkwam die deze periode als geschikt beschreven om met deze methode te starten.

Het ritueel was simpel en verzorgend. Ik zette het flesje Baladir Taila olie in de babyflesjeswarmer, zodat de olie lekker behaaglijk warm werd. Warmte is hierbij essentieel, omdat het de vata dosha balanceert. Door de warme olie ontstaat er direct fysieke en mentale verzachting. Vervolgens doopte ik een biologische tampon, van het merk Yoni, in de warme olie tot deze helemaal volgezogen was. Het is belangrijk om hierbij geen maxi-tampons te gebruiken. Na het plassen bracht ik de tampon ongeveer 7 centimeter diep in, zoals je normaal ook zou doen.

Mocht je bang zijn voor vlekken in je beddengoed, dan kun je eventueel een biologisch inlegkruisje of maandverbandje dragen. Mijn doel was om de tampon de hele nacht te laten zitten. Maar er waren absoluut nachten bij dat ik het niet prettig vond voelen. Juist op die momenten is het zo belangrijk om naar je eigen lichaam te luisteren. Vond ik het echt zo naar aanvoelen, dan was ik er ook gewoon klaar mee. Dan dacht ik: eruit, en trok ik de tampon er soms al ver voor de twintig minuten uit. Als ik het wel volhield maar niet de hele nacht wilde dragen, hield ik hem twintig minuten in en ging ik bewust even liggen, zodat de neerwaartse energiestroom (apana vayu) niet geblokkeerd werd en de olie rustig zijn werk kon doen.

Mijn geboortereis: De omslag van angst naar overgave

Ik heb dit ritueel volgehouden tot op het allerlaatste moment. En mijn bevalling? Die was zwaar, intens en duurde lang. Normaal gesproken duurt een uitdrijffase maximaal twee uur, maar ik heb er vier uur over gedaan. Volledig op eigen kracht. Achteraf gezien zat de vertraging niet in mijn weefsel, maar in een diepe, mentale blokkade.

Tijdens de overgang naar de diepe, intense pijn die ik ervaarde, werd ik ineens overvallen door een oude angst uit mijn verleden: die angst dat ik na de bevalling niet meer zou kunnen lopen, terug bij af. Moet je je voorstellen hoe heftig dat mentaal is op zo'n moment. Op een gegeven moment dacht ik echt: ik kan niet meer. Heel even flitste het ziekenhuis door mijn hoofd, maar ik wilde daar absoluut niet bevallen; dat was nog steeds totaal niet passend voor mij. Ik voelde me zo ontzettend beroerd en ver weg, dat ik wist dat ik een autorit of ambulance gevoelsmatig niet zou 'overleven'. Er was geen andere keuze. Ik moest hier nu simpelweg zélf doorheen knallen.

Ik kneep de hand van mijn man fijn, en ook die van mijn doula kreeg het zwaar te verduren. Ik was op dat moment heel ver weg, vechtend tegen de storm in mijn lijf. Bij elke intense wee riep ik in mezelf, en hardop, naar mijn eigen moeder. Hoewel zij is overleden, was zij degene die ik zocht in de diepste lagen van de pijn: "Mama, mama, mama..." Terwijl ik daar zo balanceerde tussen hemel en aarde, vroeg de verloskundige op een gegeven moment bezorgd: "Lucinda, ben je er nog?" In mijn hoofd flitste er direct een hele heldere, nuchtere gedachte voorbij: Oké, ze merken dat ik niet helemaal meer op aarde ben. Ik moet nu heel duidelijk laten zien dat ik er nog ben, voordat ze dadelijk een ambulance gaan bellen.

Ik herpakte me, gaf antwoord en richtte me volledig naar binnen. Naast mijn werk met kruiden en Chinese geneeskunde, is spiritualiteit een diep verankerd deel van wie ik ben. Op dat absolute dieptepunt wist ik dat ik het niet meer alleen op menselijke kracht kon redden. Ik maakte in mijn hoofd contact met een spirituele oerkracht waar ik een diepe connectie mee voel: de drakenenergie. Ik vroeg heel bewust om hulp. Het was intens, ik stemde me af en maakte heldere afspraken in mezelf. En op het moment dat ik de aanwezigheid van mijn moeder en deze krachtige energie toeliet, kon ik de angst eindelijk volledig loslaten. Vanaf dat moment ging het als een speer. De kleine werd direct daarna geboren. Ik ben enorm dankbaar dat ik uiteindelijk gewoon thuis heb kunnen bevallen, precies zoals ik dat zo graag wilde.  

Het resultaat en de kracht van soevereiniteit

Toen de verloskundige naderhand de balans opmaakte, zag ik de pure verbazing op haar gezicht. Ze keek me aan en zei vol bewondering dat alles nog helemaal intact was. Er was werkelijk helemaal niets gescheurd, geen schrammetje. Na een uitdrijffase van vier uur was dat echt een wonder te noemen. En hoe zat het met die grote angst om niet meer te kunnen lopen? Nadien liep ik weliswaar wat moeilijker, maar de volgende dag ging het alweer een stuk beter. Ik kon gewoon lopen. Mijn angst bleek onterecht; het was allemaal helemaal goed gegaan.

Pas na de geboorte vertelde ik de verloskundige wat ik al die weken in stilte had gedaan. Ik had het vooraf bewust aan bijna niemand verteld. Zelfs mijn doula wist het niet. Alleen mijn kruidendocent—een man die net als ik heel sterk is met kruiden en met wie ik perfect op één lijn lig—wilde ik dit toevertrouwen. Hij vond het fantastisch. Verder hield ik het voor mezelf, omdat ik zo ongelooflijk sterk in mijn eigen 'zijn' stond.

Ik wist wat ik wilde doen, ik bepaalde mijn eigen koers en ik had simpelweg geen zin in tegengas of meningen van anderen. Iedere zwangerschap is uniek. Wat voor mij goed voelde en goed heeft uitgepakt, hoeft niet automatisch voor iemand anders passend te zijn. Ik deel hier mijn persoonlijke ervaring, niet een algemeen behandeladvies. Luister altijd naar je eigen lichaam en laat je, als daar aanleiding voor is, begeleiden door iemand met kennis van zwangerschap en natuurlijke zorg.

Mijn eigen ervaring heeft mijn vertrouwen in deze traditionele methode in elk geval diepgaand bevestigd. Hoewel Baladir Taila oorspronkelijk uit de Ayurvedische traditie komt en mijn eigen achtergrond vooral geworteld is in de Chinese geneeskunde, zie ik hierin een prachtige, universele waarheid. Beide eeuwenoude systemen erkennen dat warmte, diepe voeding en actieve ontspanning ervoor zorgen dat weefsels zachter worden, en dat angst of kou het lichaam juist laat verkrampen. Voor mij voelde deze cross-over daarom volkomen logisch en natuurlijk.

Ik hoop dat mijn ervaring jou als aanstaande moeder mag uitnodigen om ook zo dicht bij jezelf te blijven. Luister naar je eigen lichaam, vaar op je intuïtie, durf te verzachten en geloof in je eigen, ongekende kracht.